தப்பித்து வந்தவனின் மரணம்.. பழையபடி மரங்கள் பூக்கும்.. நினைவு கூறல்
01.
தப்பித்து வந்தவனின் மரணம்.
-------------------------------------..
நன்பனும் இல்லை,உறவும் இல்லை அவன்.
முகம் மளித்து மூன்று,நான்கு வருடம் இருக்கவேண்டும்.
தாடிக்குள் ஒளிந்திருந்தான் கரடியாய்.
எங்கேயோ பார்த்த பரிற்சயத்தில்தான் பேசத்தொடங்கினான்.
வாழ்வது பற்றிய கனவுகளின் மூட்டைகளை
மாராப்பாய் கட்டி தோளில் போட்டபடிதான் வந்திருக்க வேண்டும் .
சட்டி ,பானை ,உலாமூடி,பிங்கான் ,அகப்பயேன குடும்பமா
வாழ்வதிலிருக்கும் அலாதியை சொல்லிவிட முடியாது எளிதில் என்றான்.
காண்டா மிருகங்களின் கால்களின்கீழ் பட்டு
அவனது உலகமே தொலைந்ததாய் கதறினான் .
நெருப்புமழை பொழிந்த வானத்தின் கீழ் வசித்ததாகவும்,
குரூரமான எல்லா விஷஜந்துக்களையும் பார்த்ததாகவும்,
பயத்தின் நடுக்கம் மேலிட தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.
வாழ்வு பற்றிய பசி, தாகம்
அவனது கண்களிலிருந்து உதிர்ந்து விழுந்தது நெருப்பின் சாயலில்.
வயிற்றை இறுக தடவிய படி ஐயா என்றவாறு சரிந்தான்
மீண்டெழ முடியாதபடி சாவின் மடியில்.
இறுக மூடிய விரல்களை பிரித்தபோது .....,
உள்ளங்கையில் ஒரு பிடி மண்ணிருந்தது .
அவனது ஊரினுடயதாய் இருந்திருக்க வேண்டுமது.
மரண வாக்குமூலமாய் என்னிடம் கூறியதை பார்த்தால்
இவன் பொய் சொல்லியிருக்க மாட்டான்.
என்பதை எண்ணியெண்ணி,பேய் பிடித்தது போல்
அதற்கு பின்வந்தநாட்கள் தூங்கவே இல்லை.
02.
பழையபடி மரங்கள் பூக்கும்
---------------------------------------
பெரும் நெருப்பின் சுவாலை தணிந்து
பனி நடக்கும் ஊரில்
பஞ்சுமெத்தை விரித்து
புற்கள் வரவேற்கும் கால்களை.
கன்றிய இதயங்கள் இளகி
முகம் பார்க்கும் மலர்களில்.
கூட்டு பறத்தலினூடே காற்றில் அசையும்
புள்ளினங்களின் தேர்ந்த பாடலில் மயங்கி
உயிர்கள் கழித்து விளையாடும்.
நிறைந்த குளங்களிலிருந்து
குதித்துவிழும் மீன்கறிவாசம் பசியின் வயிறுதடவும்.
நிலவை தட்டில் பிசைந்து ஊட்டிய பாட்டி
நினைவில் நின்று சிரிப்பாள்,
மனைவியின் உருவில் பேரப்பிள்ளைகளுடன்.
வடக்கின் குட்டானை
கிழக்கின் நாருசிக்க
ஒடியல் காயும் வாசலெங்கும்.
பஞ்சத்தில் வேரிறக்கி பயிர்கள் காய்க்கும்
பரீட்சய முகங்களுடன் புதிது,புதிதாய்
பிரிவின் இளப்பில்
உறைந்து உட்கார்ந்த மனங்கள்
மீண்டெளும் விட்ட இடத்திலிருந்து தொடங்க
போகும் வழியில்
தலை தெறித்து உயிர் மரித்து முண்டமாய் நிற்கும்
பனையின் அடியில்
புனை முருங்கை விதைகளை
புதைத்து விடுவோம்
பழையபடி மரங்கள் பூக்க.
03.
நினைவு கூறல்.
---------------------------
வாசற்படி,தின்னை,என் அன்னைமடி
எப்பொழுதும் நான்
ஞாபகங்களால் தவழ்ந்து விளையாடும்
ஞானமடங்கள்
பூரணமான எனது
புனிதஷ்த்தலங்கள்
வாழ்க்கையை திரும்பிப்பார்க்கிறபோது
தென்படும் என் திசைகள்
தன் துணையை பயணமொன்றுக்கு
கையசைத்து வழியனுப்ப மனமின்றி தவிக்கும்
காதலியைப்போல் நானும்
மயிலிறகால் வருடும்
மழலை பருவத்தை
நிகழ்காலத்தில் நினைவுகளில் கூட
மீட்டிப்பார்க்கநேரமின்றி
மின் விசிறியாய் சுழல்கிறேன்
காலம் என்னை
தன் அடுப்பன் கரையின்
அம்மிக்கல் போலவே ஆக்கிவிட்டது.
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2012-07-03