சாம்பல் நிறத்து தேவதை
----------------------------
இதயக்கூட்டில்
உன்னை வைத்தேன்
தினமும் அதிலே
சுவாசம் செய்தேன்
வழிகள் எங்கும்
வழியை பதித்தேன்
பனியில் கூட
சூட்டை உணர்ந்தேன்
எந்தன் ஜீவனே!
வரங்கள் வாங்க
சாபம் சுமந்தேன்
வாழ்க்கை வாழ
உயிரை துரந்தேன்
பயணம் நூறு
கால்கள் கண்டும்
சேரும் இடம்
தெரியவில்லையே
எந்தன் கண்மனி!
நீ
காதல் தீயை
கண்ணில் வைத்து
காமன் அம்பை
நெஞ்சில் தைத்தாய்
ரோஜாக்கூட்டம்
நான் வளர்க்க
முள்ளை நீயும்
சூடிக்கொண்டாய்
உன் கண்துடைக்க
என் கைகள் இருந்தும்
இமைகளுக்குள்ளே
ஏன் தேக்கிக்கொண்டாய்
கண்ணீரை
சகியே!
*
நம் தனிமையில்
நீ எதையெல்லாம்
என்னிடம் சில்மிசமாய்
செய்வாயோ,
அவையெல்லாம்
அறியாதவனாய்
இருந்து, என்னிடம்
கற்றுக்கொள்வாயே
திருடா!
சரி போ…
நீ கொடுத்தாலென்ன?
நான் கொடுத்தாலென்ன?
நமக்கு தேவை
ஒற்றை முத்தம்தானே!
*
மேல் கால்வைத்து
கடந்து சென்ற
பலரில்
சுவடுகளை மட்டும்
விட்டுச் சென்றவள்
நீ!
*
நீ என்னோடு இல்லாத
ஒவ்வொரு மணித்துளியையும்
சேமித்து வைத்திருக்கின்றேன்
அந்த நிமிடங்கள்
யுகங்களானாலும்
காத்திருப்பேன்
நான்
நீ அனுப்புவதாக
சொல்லிச்சென்ற
ஈரமுத்தம் பதித்த
கடிதத்திற்காக…
*
நான் தெரிந்தே
காலினை மிதித்து
தொட்டு கும்பிடும்
வேளைகளிலெல்லாம்
கால்களை ஒழித்துக்கொள்கிறாய்
சேலைகளுக்குள்
இன்றுவரை
காணமுடியவில்லையடி
தேவதையே உன்
கால்களை..
*
எது புதைந்தது
என்று தெரியவில்லை
மனசெல்லாம்
வேர்பிடித்திருக்கின்றது…
பிடிங்கி எறிய
மனமில்லை என்றாலும்
நீரூற்றி வளர்க்க
ஏனோ மறுக்கின்றது.. மனம்!
இதயம் மார்பை விட்டு
வெளியே துடிப்பது போல்
அஞ்சி நடுங்குகின்றேன்..
வானம் பிளந்து
தலையில் வீழ்ந்திடுமோ
என்று தேம்பி அ௯ழுகின்றேன்..
திருவிழாக்கூட்டத்தின்
நடுவினிலும், தனிமையில்
தொலைந்துபோகின்றென்…
ஆகாரம் கூட எனக்கு
ஆதாரமற்று போனது..
என் வாழ்க்கை
நிமிடமுட்கள்
நகர்ந்து நகர்ந்து
காயங்களையே
காலங்கலாக்கின…
இதுவரை
மற்றவர்களின்
தேவைகளரிந்து
செய்துவந்த
உதவிகள் கூட
செய்ய மனமில்லாமல்
காரணங்களை தேடுகின்றது மூளை..
நான் பேசுவதை
என் காதுகள்
மட்டுமே கேட்கின்றது
மொழியினை உமையாக்கி…
தூரத்து அருகினில்
தொலைந்துபோகின்றன
அருகினில் உள்ளவைகள்..
நான் எதைத்தொலைத்துவிட்டேன்
என்று தெரியாதபோதும்
தேடல் எனக்கு பிடித்திருக்கின்றது..
ஒற்றை நீர்த்துளியாக இருந்தாலும்
மழையெனப் பெய்துவிடுகின்றது
என்னுள் …
இதுவரை
உண்மை மட்டுமே
பேசியவள் இல்லை என்றாலும்
பொய் சொல்வது
பாவமாகத் தெரிவதில்லை..
விட்டில் பூச்சியாக
ஒளியில் அகப்பட்டாயே என்று
உள்ளுணர்வு சொன்னாலும்
இந்த ஒளியின் வீச்சிலிருந்து
விளகிக்கொள்ள மனமில்லை எனக்கு…
சூட்சம உலகினில்
சூழ்நிலைக்கைதியாக
ஒட்டிய அறையினில்
அடைந்துக்கிடப்பது
எதனால் என்று
தெரியவில்லை என்றாலும்..
அடைந்துக்கிடப்பது
பிடித்திருக்கின்றது…
என்னுள் வேர்பிடித்த
ஏதோ ஒன்றின் ஆணிவேரில்,
ஆதாரமாக இருக்கும்
ஏதோ ஒன்றினை
கண்டுகொள்ள நினைத்தாலும்
கண்ணீர்த்துளிகளையே
கன்னங்களில் பாய்சுகிறது
என் கண்கள்..
இப்போதும்
அந்த ஆணிவேர்
மற்றுமொரு
சல்லிவேரினை
முளைந்தெடுத்திருக்கும்
இத்தருணத்தில்…..
*
நீ
என்ன நிரங்களின்
மகளா?
நீ அரைந்த
என் கனனத்தில்
உன் கை வண்ணம்.
*
வண்ணங்கள்
போதவில்லை என்றா
வானவில்லில்
உன் வண்ணம்
மேகங்கள்
இல்லையென்றா
உன் கார்கூந்தல்
வானில்
நவமணிகள்
நாட்டிலில்லை என்றா
கண்மணிகள்
உன் உடம்பில்
தென்றலுக்கு
குளிர்ச்சியூட்டவா
வெளிவிடுகின்றாய்
உன் சுவாசங்களை
பூவினங்களுக்கு
மோச்சம்க் கிட்டவா
நீ தலைவாரி
பூச்சூடினாய்
நட்த்திரங்கள்
ஒளிபெறவா
நொடிப்பொழுதும்
கண்சிமிட்டுகிறாய்
அதிசயங்களில்
இடம் பெறவா
நடைபாதையில்
சுவடுகளை விட்டுவிடுகிறாய்
பெண்னினத்தில்
அழகி இல்லையென்றா
நீ உன்னை
படைத்துக்கொண்டாய்
எப்படி முடிப்பதென்று அரியாமல்
இப்படியே முடித்துவிடுகின்றேன்
நான்
கவிதை எழுதி
கவிஞனாகியதற்கு
உனக்கு
நன்றி.
*
என்னுள்
உனக்காக
காத்துக்கிடக்கும்
தருணங்களில்
எல்லாம்
சிறுவயதில் தட்டாம்பூச்சி
பிடித்த அனுபவங்களே
ஆழுமைசெய்கின்றன
*
அந்ந மழைக்கால
சந்திப்புக்கு பின்
ஒவ்வொரு மழைத்துளியும்
உன் நினைவுகளில்
என்னை
வானத்திலிருந்து
விழச்செய்கிறது.
*
நீ ஒற்றை எழுத்தாக
இருந்தாலும்
என்னால் வாக்கியமாகதான்
வாசிக்க முடிகிறது
இது எதனால்? என்று
புரியாத வேளையின்
தனிமையும்
புத்தகமாகத்தான்
தெரிகின்றது.
*
உனக்காக
காத்துகிடக்கின்றேன்
அதே சாலையோர
இருக்கையில்
இன்றும்
பூத்திருக்கின்றது
எனக்கு பின்னால்
பூமரம்.
*
கல்லரை முன்
கண்ணீர் சிந்தி
கண்துடைக்க
என்னை எழுப்பிவிடாதே
உன்
கருவறையில்
ஜனனிக்க வேண்டும்
நான்!
-தொட்டராயசுவாமி.அ
கோவை.
பிரசுரிக்கப்பட்ட திகதி: 2008-05-05